Fringer | คนชายขอบ

ในที่สุด “ความเหลื่อมล้ำฉบับพกพา” ที่เขียนให้กับสำนักงานปฏิรูปและแจกฉบับพิมพ์ในงานสมัชชาปฏิรูปไปแล้วก็ได้ฤกษ์คลอดเวอร์ชัน e-book (เสียที) ดาวน์โหลดได้ด้วยการคลิ้กปกหนังสือด้านล่างเลยค่ะ (PDF + ePub, 2.9 MB) เวอร์ชัน epub สวยงาม (สำหรับอ่านบนสมาร์ทโฟนหรือแทบเล็ต) จะตามมาเร็วๆ นี้ ก็เสร็จสมบูรณ์แล้ว ฉะนั้นถ้าคลิ้กที่ปกจะได้ทั้งสองฟอร์แมท คือ PDF และ ePub นอกจากเล่มนี้ยังมีหนังสือเล่มก่อนหน้านี้ของผู้เขียนอีก 2 เล่มที่ตอนนี้ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว (ปรับหน้า Writings แยกประเภทหนังสือฟรีแล้วค่ะ เพื่อให้เห็นชัดขึ้น) ขอเชิญคลิ้กที่หน้าปกหนังสือเช่นเคย – (เล่มนี้ขอขอบคุณ คลังเอกสารดิจิตอล คณะเศรษฐศาสตร์ มธ.)

[อ่าน ตอนที่หนึ่ง ตอนที่สอง ตอนที่สาม ตอนที่สี่ ตอนที่ห้า ตอนที่หก ตอนที่เจ็ด ตอนที่แปด และดูรูปทั้งหมดที่ถ่ายได้ที่ Flickr set หน้านี้] Blogger Tour 2011 วันที่แปด: 12 เมษายน 2554 เช้านี้ขึ้นรถไฟจากแฮมบูร์กกลับไปที่เบอร์ลิน ท่ามกลางฝนพรำและอากาศที่หนาวกว่าเมื่อวานมาก นึกในใจว่าโชคดีจริงที่เพิ่งมาฝนตกวันที่เราจะกลับ ถ้าฝนตกเมื่อวานตอนที่เราทัวร์ท่าเรือแฮมบูร์กคงดูไม่จืด สถานีรถไฟแฮมบูร์กสวยดี ดูไปดูมาข้างในหน้าตาคล้ายกับหัวลำโพง เพียงแต่รถไฟดูล้ำยุคกว่ารถไฟไทยประมาณสองปีแสง ภายในสถานีรถไฟแฮมบูร์ก วันนี้ลิซ่าดูอารมณ์ดีมาก คงเป็นเพราะทุกอย่างเป็นไปตามแผน(อันเที่ยงตรงตามแบบฉบับเยอรมัน)เป๊ะ เริ่มตั้งแต่เราไปรอรถไฟก่อนเวลา ไปรอถูกชานชาลา ได้รถไฟขบวนใหม่เอี่ยมที่ลิซ่าบอกว่าเราควรจะได้นั่งตั้งแต่ตอนขามา และตู้รถไฟที่เรามีตั๋วที่นั่งก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเราพอดิบพอดี เรื่องนี้น่าจะนับเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกได้ เห็นจะมีแต่เยอรมนีกับญี่ปุ่นเท่านั้นที่บ้านเมืองเดินอย่างเป็นระบบขนาดนี้

[อ่าน ตอนที่หนึ่ง ตอนที่สอง ตอนที่สาม ตอนที่สี่ ตอนที่ห้า ตอนที่หก ตอนที่เจ็ด และดูรูปทั้งหมดที่ถ่ายได้ที่ Flickr set หน้านี้] Blogger Tour 2011 วันที่เจ็ด: 11 เมษายน 2554 วันนี้เป็นวันทำงานวันแรกของสัปดาห์ แน่นอนว่าโปรแกรมเดินสายฟังบรรยายของเราก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง นึกขอบคุณลูเซียนอีกครั้งที่จัดโปรแกรมคร่อมเสาร์-อาทิตย์ ให้เรามีเวลาเที่ยวทั้งเบอร์ลินและแฮมบูร์กเมืองละวัน ถ้าไม่สังเกตให้ดี อาจมองความละเอียดรอบคอบของคนเยอรมันผิดไปว่าเป็นความบังเอิญ เพราะเขาละเอียดทุกเม็ดจริงๆ อาหารเช้าที่โรงแรมนี้ไม่อร่อยเหมือนกับโรงแรมที่เบอร์ลิน หรือที่จริงอาจอร่อยพอๆ กันก็ได้ แต่คนกินมีอคติเพราะติดใจชีสใส่สมุนไพรของโรงแรมเบอร์ลินเสียแล้ว แต่โดยรวมอาหารก็โอเค มีครัวซองกับ scramble egg ใส่ผักที่โรงแรมเบอร์ลินไม่มี ParliamentWatch ตอนเช้าเรานั่งรถแท็กซี่ไปเยือนสำนักงานของ ParliamentWatch (“โครงการจับตารัฐสภา”) สุดยอด “กิจการเพื่อสังคม” แห่งหนึ่งในเยอรมนี เกรกอร์ แฮ็คแม็ก (Gregor Hackmack) ผู้ร่วมก่อตั้งองค์กรนี้พาเดินขึ้นลงบันไดอย่างน่าเวียนหัวเล็กน้อย ต้อนเราเข้าไปในห้องประชุมชั้นสี่ แล้วก็เริ่มแนะนำโครงการที่บ้านเราน่าจะมีเป็นอย่างยิ่ง เกรกอร์ แฮ็คแม็ก

[อ่าน ตอนที่หนึ่ง ตอนที่สอง ตอนที่สาม ตอนที่สี่ ตอนที่ห้า ตอนที่หก และดูรูปทั้งหมดที่ถ่ายได้ที่ Flickr set หน้านี้] Blogger Tour 2011 วันที่หก: 10 เมษายน 2554 วันนี้พวกเรานั่งรถไฟมาแฮมบูร์กแล้ว ไปนั่งเรือเที่ยวอ่าวและแม่น้ำเอลเบทั้งบ่ายตามโปรแกรม แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะราบรื่น ช่วงเช้าก็ขลุกขลักเล็กน้อย เริ่มจากลิซ่ามาสายกว่าเวลานัดไปสิบกว่านาที ปกติเธอจะมาถึงเป็นคนแรก คอยกวาดต้อนพวกเราที่อ้อยอิ่งเอ้อระเหยอยู่ตามมุมต่างๆ ของโรงแรม พอไปถึงสถานีรถไฟเราก็ลงชานชาลาผิดหมายเลข ต้องลากกระเป๋ากลับไปกลับมา สุดท้ายพอรถไฟมาถึงก็ปรากฏว่าเป็นรถไฟรุ่นเก่า ผิดความคาดหมายของลิซ่า เก้าอี้ทั้งขบวนหันหน้าไปทางเดียวกัน เราทุกคนต้องนั่งดูวิว “ถอยหลัง” ชั่วโมงกว่าจนถึงแฮมบูร์ก เราทุกคนไม่มีใครเดือดร้อนกับ “ปัญหา” ทั้งหมดนี้เลย สำหรับคนจากประเทศกำลังพัฒนาปัญหาทำนองนี้จิ๊บจ๊อยมาก (เมืองไทยวันไหนโป๊ะไม่ล่ม รถเมล์ไม่เทกระจาดคนลงมาตายก็นับว่าโชคดีมากแล้ว) แต่คงเป็นเรื่องใหญ่สำหรับคนเยอรมันผู้เคร่งครัดและไม่ชินกับอุปสรรคที่ไม่ใช่ภัยธรรมชาติ ลิซ่าทำหน้าเครียดตลอดเวลาที่อยู่ในรถไฟ มิใยที่พวกเราจะพยายามปลอบใจ แต่พอถึงแฮมบูร์กและโรงแรมโดยสวัสดิภาพเธอก็ดูอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย เขาให้เราพักโรงแรมร้อยปีริมอ่าวชื่อ Hotel Hafen Hamburg เก่าแก่ก็จริงแต่โชคดีที่ห้องน้ำทันสมัย ไม่ใช่ห้องน้ำชักโครกสูงสมัยวิคตอเรียนที่โรงแรมหรูหราโบราณในอังกฤษชอบใช้ เพียงแต่ห้องเล็กกว่าเบอร์ลิน ไม่มีตู้เสื้อผ้า มีแต่ตะขอแขวนเสื้อติดฝาผนัง ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่หอพักสมัยเรียนไฮสกูลที่อเมริกา ซึ่งก็ไม่เป็นไร [...]

[อ่าน ตอนที่หนึ่ง ตอนที่สอง ตอนที่สาม ตอนที่สี่ ตอนที่ห้า และดูรูปทั้งหมดที่ถ่ายได้ที่ Flickr set หน้านี้ - จะทยอยอัพโหลดรูปใหม่ๆ ทุกวัน] Blogger Tour 2011 วันที่ห้า: 9 เมษายน 2554 วันนี้เป็นวันแรกที่เราไม่มีฟังบรรยายที่ไหน โปรแกรมช่วงเช้าคือไปทัวร์เมืองเบอร์ลินบนรถบัส กินข้าวเที่ยงเสร็จแล้วลิซ่าจะปล่อยพวกเราเป็นอิสระ แต่ถึงเวลาเธอก็ไม่วายกำชับตามประสาคนเยอรมันผู้รอบคอบแต่จริงจังกับชีวิตไปหน่อยในสายตาของคนไทยผู้ใช้ชีวิต “ช่างหัวมัน” อย่างผู้เขียน (สงสัยเหมือนกันว่าภาษาเยอรมันมีคำคำนี้ไหม เดาว่าไม่มี – ผู้รู้วานตอบที)) วันนี้เพิ่งถึงบางอ้อว่าทำไมเขาถึงจัดโปรแกรมให้ไปทัวร์เมืองเบอร์ลินวันรองสุดท้ายก่อนออกเดินทางไปแฮมบูร์ก แทนที่จะเป็นวันแรกที่เรามาถึง – ผู้ทรงคุณวุฒิและเจ้าหน้าที่รัฐคงไม่อยากมาเป็นวิทยากรหรือเลี้ยงรับรองเราในวันหยุดสุดสัปดาห์ ก็เลยต้องจัดคร่อมวันหยุดแบบนี้แทน เรื่องนี้ตอกย้ำอีกครั้งว่า ทุกสิ่งทุกอย่างมีเหตุมีผลและผ่านการจัดการทุกกระเบียดนิ้วสำหรับคนเยอรมัน มิน่า พวกเขาถึงได้ยังไม่ค่อย “เก็ต” อินเทอร์เน็ตในความรู้สึกของผู้เขียน เพราะอินเทอร์เน็ตเป็นพื้นที่อึกทึกโกลาหลที่คนเยอรมันเข้าไป “จัดการ” ให้ได้ดั่งใจไม่ได้ อินเทอร์เน็ตเหมือนกับป่าดงดิบ ไม่ใช่โรงงานที่เราออกแบบและควบคุมได้ว่าอะไรอยู่ตรงไหนและใครมีหน้าที่ทำอะไร เช้าวันนี้เป็นวันแรกที่ลงมากินข้าวแล้วไม่เจอเพื่อนร่วมโต๊ะ (วิสักโซโน อิมาน และอาลิเชอร์) เลย คงเป็นเพราะลิซ่านัดเราเก้าโมงครึ่ง แทนที่จะเป็นแปดโมงครึ่งเหมือนวันก่อนๆ เดาว่าทุกคนคงหลับต่อ หรือไม่ก็รีบลงมากินแล้วกลับขึ้นห้อง [...]

[อ่าน ตอนที่หนึ่ง ตอนที่สอง ตอนที่สาม ตอนที่สี่ และดูรูปทั้งหมดที่ถ่ายได้ที่ Flickr set หน้านี้ - จะทยอยอัพโหลดรูปใหม่ๆ ทุกวัน] Blogger Tour 2011 วันที่สี่: 8 เมษายน 2554 ดีใจในที่สุด jet lag ก็หาย เพราะตื่นหกโมงเช้าได้ตามเวลาตื่นปกติแล้ว หลังจากที่ไปไหนต่อไหนและรับประทานอาหารแทบทุกมื้อร่วมกันตลอดสามวัน พลพรรคในคณะเราก็เริ่มสนิทสนมกัน พูดคุยหยอกล้อ แลกรูปถ่าย ลิงก์คลิปวีดีโอ ข้อมูลต่างๆ บนเฟซบุ๊กอย่างสนุกสนาน หลายคนเริ่มเขียนบล็อกเล่าทริปนี้แล้ว และใช้ Google Translate เพื่อพยายามทำความเข้าใจกับบล็อกของเพื่อนๆ (อิมานจากอินโดนีเซียเดินมาทักว่า เมื่อวานเขาใช้ Google Translate แปลบล็อกของผู้เขียนเป็นภาษาอังกฤษ พอรู้เรื่องคร่าวๆ และบอกว่าบล็อกสนุกดี ผู้เขียนคิดว่า โพสของอิมานเกี่ยวกับการมาเยือนเยอรมนีก็สนุกดีเหมือนกัน) ก่อนที่พวกเราจะออกเดินทาง ลิซ่าบอกว่าวันนี้เคเจป่วย วันนี้ขอพักผ่อน พวกเราบางคนตั้งข้อสังเกตว่าเธออาจถูกรัฐบาลจีนสั่งห้ามไม่ให้ออกไปประชุมวันนี้ จะได้ไม่ต้องตอบคำถามของกรรมาธิการเกี่ยวกับสถานการณ์สิทธิมนุษยชน(ซึ่งแย่มาก)ในจีน (เพราะถ้าเขารู้ว่ามีคนจากประเทศจีน เขาต้องถามแน่เลย) ผู้เขียนคิดว่าเป็นไปได้ เพราะรัฐบาลจีนเป็นเจ้าของสื่อทั้งหมดในประเทศ ยกเว้นบล็อกต่างๆ [...]

[อ่าน ตอนที่หนึ่ง ตอนที่สอง ตอนที่สาม และดูรูปทั้งหมดที่ถ่ายได้ที่ Flickr set หน้านี้ - จะทยอยอัพโหลดรูปใหม่ๆ ทุกวัน] Blogger Tour 2011 วันที่สาม: 7 เมษายน 2554 เช้านี้ตื่นตีห้าครึ่ง ช้ากว่าวานซืนหนึ่งชั่วโมง แต่ยังไม่ปกติดี หวังว่าพรุ่งนี้จะตื่นเจ็ดโมงเช้า (เวลาปกติ) ได้แล้ว แต่อย่างน้อยที่คิดว่าจะสัปหงกตอนกลางวันสองวันที่ผ่านก็ไม่เลย คงเป็นเพราะว่าฟังบรรยายแต่เรื่องที่น่าสนใจมากสำหรับผู้เขียน ลงไปกินข้าวเช้าเจ็ดโมงครึ่งเวลาเดิม ปรากฏว่าเป็นคนแรกในคณะที่ไปทานอาหารเช้า (หรืออาจมีคนอื่นบางคนกินเสร็จแล้วกลับขึ้นห้องไปใหม่ก็ได้) ไม่กี่นาทีต่อมา ก๊วนเดิมจากเมื่อวานคือ อาลิเชอร์ วิสักโซโน กับ อิมาน ก็มานั่งด้วย เราเลยคุยกันต่อจากที่คุยค้างเมื่อวานเกี่ยวกับสถานการณ์ทางการเมืองในแต่ละประเทศ ฟังคนอื่นเกือบครบแล้วก็รู้สึกว่าไม่มีใครจะไร้เสถียรภาพและมีอนาคตที่ไม่แน่นอนเท่ากับเมืองไทย ตูนีเซียถึงแม้ว่าจะเพิ่งผ่านการปฏิวัติมาหมาดๆ คนของเขาก็เต็มไปด้วยความหวังและรู้คร่าวๆ ว่าประเทศควรจะเดินไปทางไหน ผิดกับเมืองไทยที่รู้สึกว่าผู้มีอำนาจขาดวิสัยทัศน์และทำงานไม่เป็น ไม่แน่ใจว่าสถานการณ์จะดีกว่าเดิมหลังการเลือกตั้งครั้งใหม่กลางปีนี้หรือเปล่า คุยไปคุยมาก็วกเข้าเรื่องเสรีภาพในการนับถือศาสนา อิมานตั้งข้อสังเกตว่าห้องภาวนาในตึกรัฐสภาที่เราไปดูเมื่อวานน่าจะก่อให้เกิดการถกเถียงใหญ่โตในเยอรมนี ตอนที่ ส.ส. ชาวคริสตัง (แคทอลิก) อยากให้ใส่ไม้กางเขนไว้ในห้อง เพราะเสรีภาพในการนับถือศาสนาต้องเท่าเทียมกันทุกคน ห้องภาวนาแต่เดิมไม่ใช่สำหรับศาสนาใดศาสนาหนึ่งโดยเฉพาะ ทุกคนก็เลยใช้ได้ไม่ว่าจะนับถือศาสนาอะไร (ศิลปินที่ออกแบบก็ตั้งใจอย่างนั้น) แต่พอใส่ไม้กางเขนเข้าไปแล้วก็กลายเป็น [...]

[อ่าน ตอนที่หนึ่ง ตอนที่สอง และดูรูปทั้งหมดที่ถ่ายได้ที่ Flickr set หน้านี้ - จะทยอยอัพโหลดรูปใหม่ๆ ทุกวัน] Blogger Tour 2011 วันที่สอง: 6 เมษายน 2554 (ช่วงบ่าย) แวดวงบล็อกเกอร์ในเยอรมนี และ carta.info วิทยากรคนแรกของ Blogger Tour 2011 คือ ดร.โรบิน เมเยอร์-ลุกต์ (Robin Meyer-Lucht) ผู้ก่อตั้งและบรรณาธิการบริหาร CARTA บล็อกการเมืองชั้นนำของเยอรมนี อาชีพของ ดร.โรบิน คือผู้สื่อข่าวด้านสื่อและที่ปรึกษาองค์กรสื่อ เขียนบล็อกเป็นงานอดิเรก ดร.โรบินเริ่มต้นด้วยการถามว่า พวกเรามีใครบ้างที่มาจากประเทศที่มีเสรีภาพสื่อสูงมาก มีคนยกมือ 4-5 คน หรือหนึ่งในสามของคณะ มาจาก สโลวาเกีย อินโดนีเซีย ตูนีเซีย (แน่นอนว่าหมายถึงสถานการณ์หลังปฏิวัติประชาชน) แน่นอนว่าเวลาพูดถึงเสรีภาพสื่อ ต้องพูดกันเรื่อง “อิสรภาพสื่อ” ถึงจะมีความหมาย เพราะสื่อมวลชนส่วนใหญ่ในโลกมีเสรีภาพตามกฎหมาย แต่ “ใช้” [...]

[อ่านตอนแรกได้ที่นี่ และดูรูปทั้งหมดที่ถ่ายได้ที่ Flickr set หน้านี้ - จะทยอยอัพโหลดรูปใหม่ๆ ทุกวัน] Blogger Tour 2011 วันที่สอง: 6 เมษายน 2554 (ช่วงเช้า) ความพยายามที่จะปรับนาฬิการ่างกายเหลวไม่เป็นท่า เช้านี้ตื่นมาตีสี่ (สิบโมงเช้าเวลาไทย) แล้วก็หลับไม่ลงอีกเลย ทั้งที่พยายามถ่างตานอนจนถึงเที่ยงคืน แต่ไม่เป็นไร ตื่นแล้วก็แล้วกัน วันนี้โปรแกรมแน่นและน่าสนใจ ไม่น่าจะผล็อยหลับกลางทางได้ง่ายๆ ช่วงนี้อากาศที่เบอร์ลินกำลังสบาย อุณหภูมิประมาณ 12-13 องศา – หนาวพอให้กระฉับกระเฉง ฟ้าครึ้มทั้งวัน บางช่วงก็มีฝนปรอย ไม่กี่นาทีก็ซา ผู้เขียนลงมากินอาหารเช้า(ฟรี)ที่ร้านอาหารของโรงแรมตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง เผื่อเวลาหนึ่งชั่วโมงก่อนเวลานัด นั่งโต๊ะเดียวกับ อาลิเชอร์ บล็อกเกอร์ร่างโย่ง (สูง 2 เมตร) จากคาซักสถาน กับ วิสักโซโน และ อิมาน สองคู่หูคู่ฮาจากอินโดนีเซีย (เป็นประเทศเดียวที่มากันสองคน อาจเป็นเพราะเป็นประเทศใหญ่มากละมัง) เป็นนักข่าวอาชีพทั้งคู่ วิสักโซโนแก่วัยและสุขุมกว่า อิมานพูดเร็วและโผงผาง อายุประมาณยี่สิบปลายๆ น่าจะได้ [...]

[กำลังทยอยเรียบเรียงบันทึกลงบล็อก ไม่แน่ใจว่าจะทำได้ทุกวันหรือเปล่าแต่จะพยายาม ถ้าทำไม่สำเร็จก็จะกลับไปทำต่อหลังจากที่กลับถึงเมืองไทย วันที่ 14 เม.ย. นี้ค่ะ ] Blogger Tour 2011 วันแรก: 5 เมษายน 2554 เวลา 17.30 น. เดินทางมาถึงเบอร์ลินโดยสวัสดิภาพ หลังจากที่นั่งแกร่วอยู่บนเครื่องบินถึง 11 ชั่วโมงครึ่ง (ที่จริงก็ไม่แกร่วเท่าไหร่ เพราะอ่านหนังสือที่สนุกมากจบไปหนึ่งเล่ม และเที่ยวบินนี้ก็ราบรื่นดี สายการบิน Air Berlin นี่ใช้ได้เลยทีเดียว เสียอย่างเดียวอาหารไม่อร่อย จุดนี้เหมือนกับ Lufthansa มาก) แต่ผู้เขียนไม่ใช่คนที่ใช้เวลาเดินทางนานที่สุด ตำแหน่งนั้นตกเป็นของ บังจูมุน จากเกาหลีใต้ ซึ่งคิดว่าเขาคงต้องบินมาไม่ต่ำกว่า 20 ชั่วโมง มีบล็อกเกอร์อีกคนหนึ่งบินมาจากเมืองกวางโจวในจีน ชื่อ เฉินเคอจุน (เธอบอกว่าให้เรียกชื่อย่อว่า “เคเจ” (Kejun) ดีกว่า เพราะเรียกยากและถ้าออกเสียงไม่ถูกมันจะแปลว่าอย่างอื่น) ใช้เวลาบินกว่า 15 ชั่วโมง แต่เธอมาถึงตั้งแต่เช้าแล้ว (เป็นคนแรกของกลุ่มที่มาถึง) ก็เลยมีเวลาออกไปเดินเล่นมาแล้วหนึ่งรอบ (แต่เคเจบอกว่ายังไม่ได้ไปไหนไกล [...]

[I've been sent a set of questions from a fan of this blog who wanted to write about it for his homework assignment. Since it took me some time to answer, and since my answers may be of interest to some people who follow this blog, I have asked and been given permission to post [...]