บทเรียนบางเรื่องที่ได้เรียนรู้โดยบังเอิญจากการเป็นนักเขียน
Friday, November 19th, 2010เคยเป็น “นักอยากเขียน” มานาน แต่หลังจากที่เขียนและแปลหนังสือมาเกือบ 30 เล่ม ออกจากงานประจำจนจวนจะครบ 3 ปีแล้วในต้นปีหน้า ตอนนี้ก็เรียกตัวเองว่า “นักเขียน” อย่างเต็มปากเต็มคำแล้ว ในรอบ 3 ปีที่ผ่านมาผู้เขียนได้เรียนรู้อะไรๆ มากมายจากการเป็น “นักเขียนอาชีพ” ก็เลยมาจดกันลืมไว้ในบล็อกนี้ เผื่อจะเป็นประโยชน์กับคนอื่นค่ะ โดยเฉพาะ “นักอยากเขียน” ที่บังเอิญมาอ่าน ถ้าไม่จดในนี้เดี๋ยวมันจะหายไปกับคำบ่นทีละ 140 ตัวอักษรในทวิตเตอร์ (ซึ่งยืนยันได้เลยว่ามีส่วนทำให้นักเขียนเสียสมาธิอย่างรุนแรง) – “บทเรียน” ที่สำคัญที่สุดในชีวิต ล้วนเป็นสิ่งที่เราเรียนรู้ทีหลัง ไม่ใช่ได้รู้ก่อนเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้บทเรียนนั้นเป็นประโยชน์ พูดอีกอย่างคือ “เจ็บแล้วจึงจำ” ไม่ใช่ “จำแล้วจึงไม่เจ็บ” เพราะกรณีหลังเป็นไปได้ยากมาก เนื่องจากคนเรามักจะ “ไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน้ำตา” – “ความมั่นคงในชีวิต” เป็นสิ่งที่เราแต่ละคนสร้างเองได้จริงๆ (ประโยคเก่งของคุณเก่ง ผู้ก่อตั้งโอเพ่นดรีม) หัวใจของเรื่องนี้คือ การสร้างความมั่นคงด้วยตัวเองต้องเริ่มจากความกล้าที่จะปฏิเสธความมั่นคงที่คนอื่นสร้างให้เรามาตลอด ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ นายจ้าง ฯลฯ (นับเป็น paradox ที่น่าสนใจ คล้ายกับที่ใครบางคนบอกว่า จุดเริ่มต้นที่แท้จริงของความสุข คือการเลิกแสวงหาความสุข) [...]
