Fringer | คนชายขอบ

เพิ่งอ่านเจอบทกวีบทนี้ ชอบมากจนอยากลอกมาเก็บไว้ในบล็อก ประสาทโสมนัส แรคำ ประโดยคำ หลากเส้นตรงหน้าลายตานัก นำชักตาให้ไล่ตามเส้น กวาดตามองเรื่อยไปใจเย็นเย็น ย่อมเห็นย่อมรู้อยู่แก่ตา หลากชื่อตรงหน้าลายตาด้วย ชื่อช่วยเสริมเส้นให้เพ็ญค่า ไล่ชื่อเรื่อยไปใจปรีดา รู้ชื่อนานาสารพัน หลากสีตรงหน้าลายตาเหลือ ชวนเชื่อตามสีที่เสกสรร ดูสีเรื่อยไปใจเคลิ้มครัน ย่อมฝันบันดาลหวานคำนึง จึงภาพตรงหน้าพร่าเลือนสภาพ ใจอาบอมฤตเสียนิดหนึ่ง แล้วลอยด้นดั้นไม่พรั่นพรึง จนถึงดินแดนแม้นฝันประทาน

ยังยุ่งมาก (เหมือนเดิม …จริงๆ น่าจะหาวิธีเขียนแบบอื่นได้แล้ว เพราะคนอ่านคงเบื่อแล้ว ;( ) แวะมาแบ่งปันไฟล์เสียงและสไลด์งานสัมมนาที่ได้มีโอกาสไปร่วม ในรอบ 2 สัปดาห์ที่ผ่านมาค่ะ – 1. ปาฐกถา “60 ปี เศรษฐศาสตร์ธรรมศาสตร์” ครั้งที่ 5 เรื่อง “เศรษฐศาสตร์กลางทะเลลึก” โดย รศ.ชูศักดิ์ ภัทรกุลวณิชย์ วันที่ 25 พฤษภาคม 2552: ไฟล์เสียงปาฐกถา (63MB, WMA), และไฟล์เรื่องสั้น เศรษฐศาสตร์กลางทะเลลึก โดย อาจินต์ ปัญจพรรค์ ที่อาจารย์ชูศักดิ์วิจารณ์ในงาน เรื่องสั้นเรื่องนี้สนุกดีและผู้เขียนคิดว่าแสดงให้เห็นข้อจำกัดของกรอบคิดแบบเศรษฐศาสตร์นีโอคลาสสิกได้ดี คือถ้าเราคิดว่ามนุษย์เป็นแค่ “สัตว์เศรษฐกิจ” ก็จะไม่สามารถอธิบายพฤติกรรมของตัวละครในเรื่องนี้ได้ 2. งานเสวนา สุชนสโมสร ตอน ทางออกประเทศไทย จัดโดย นสพ.ประชาชาติธุรกิจ วันที่ 20 พฤษภาคม 2552 โดยมีผู้ร่วมเสวนาได้แก่ กิตติพงศ์ อุรพีพัฒนพงศ์ [...]

วันก่อนไปเสวนาเรื่อง “กติกาพลเมืองชาวเน็ต” มา ในนามเครือข่ายพลเมืองเน็ต ดู+ดาวน์โหลดสไลด์ที่ใช้ได้ที่นี่ค่ะ อีกสักพักเครือข่ายฯ คงจะเริ่มรณรงค์เรื่องนี้กับเจ้าของเว็บโดยตรง ประเด็นหลักๆ เรื่องนี้ (ความเห็นส่วนตัว): กฎหมายเป็นเครื่องมือที่ “ทื่อ” และ “หยาบ” เกินกว่าที่จะใช้กำกับดูแลการแสดงออกในอินเทอร์เน็ตได้อย่างมีประสิทธิภาพและไม่ลิดรอนสิทธิในการแสดงออกของคน (ไม่นับอาชญากรรมคอมพิวเตอร์หรือ cybercrime ซึ่งรัฐควรปรามปรามอยู่แล้ว) ในขณะเดียวกัน ก็ไม่ควรมีใครมองอินเทอร์เน็ตว่าเป็น “ของฟร๊” หรือ “โลกเสรีสุดขั้ว” ที่จะทำอะไรก็ได้ไม่มีใครว่า คุณภาพของสังคมเน็ตก็เหมือนกับคุณภาพของสังคมนอกเน็ต คือจะ “ดี” และมี “วุฒิภาวะ” ได้ก็ด้วยการสร้าง “วัฒนธรรม” ที่ดี คือให้สมาชิกปฏิบัติตามมารยาทสังคมขั้นต่ำ “มารยาทเน็ต” (netiquette) จำเป็นต่อการสร้างสังคมดังกล่าว ที่น่าสนใจคือเรื่องมารยาทเน็ตนี้มี “มาตรฐานสากล” ซึ่งเป็นที่ยอมรับกันแล้วระดับหนึ่งว่า ควรเป็นมารยาท “ขั้นต่ำ” ที่พลเมืองเน็ตใช้ในการเข้าสังคมเน็ต ไม่ว่าจะมาจากวัฒนธรรมอะไร ถ้าอยากให้คนใช้เน็ตมีมารยาทเน็ต อยากสร้าง “วัฒนธรรมที่ดี” ของชุมชนเน็ต เจ้าของเว็บหรือเจ้าของเว็บบอร์ดก็ควรมีการบังคับใช้มารยาทเป็น “กฏกติกา” ของสังคม อย่างโปร่งใสและไม่เลือกปฏิบัติ เช่น มีมาตรการแบน user ที่มาก่อ [...]

วัฒนธรรมกระแดะ โดย นิธิ เอียวศรีวงศ์ มติชนสุดสัปดาห์, 20-26 มีนาคม 2552 เขาว่ากันว่า คนกลุ่มเดียวที่ไม่พอใจสถานภาพของตัวที่สุดคือคนชั้นกลาง ในขณะที่คนชั้นสูงพอใจที่เป็นคนชั้นสูงและอยากให้ลูกหลานได้เป็นคนชั้นสูง ชั่วฟ้าดินสลาย ชาวนาไม่รู้หรือไม่สามารถเป็นอะไรอื่นได้ ก็ต้องรักษาความเป็นชาวนาของตัวไว้ และต้องส่งต่อให้ลูกหลานอย่างไม่มีทางเลือก แต่คนชั้นกลางอยากไต่เต้าให้สูงขึ้นไป จนกลายเป็นคนชั้นสูง พวกเขาจึงเป็นคนกลุ่มเดียวที่ไม่อยากเป็นอย่างที่เขาเป็น ด้วยเหตุดังนั้นวัฒนธรรมของคนชั้นกลางในทุกสังคมจึงเป็นวัฒนธรรมกระแดะเสมอ กระแดะเป็นอะไรที่ตัวไม่ได้เป็น กระแดะใช้ชีวิตที่ไม่เข้ากับชีวิตจริงของตัว… ขอยกตัวอย่างสักเรื่อง เมื่อผมเป็นเด็ก บ้านคนชั้นกลางสมัยนั้นทุกหลังจะต้องมีห้องอยู่ห้องหนึ่ง เรียกว่า “ห้องรับแขก” ตกแต่งประดับประดาไว้เป็นอย่างดี แต่ชั่วนาตาปีแทบไม่เคยเปิดใช้เลย เพราะกว่าจะมีแขกที่ต้องเชิญไปนั่งเอี้ยมเฟี้ยมขนาดนั้นสักทีก็ไม่ได้เกิดบ่อยๆ แขกที่แท้จริง คือคนคุ้นเคยซึ่งเข้านอกออกในได้ตามสบาย และมักรับกันที่ระเบียงไปจนถึงก้นครัว แถมบางคนยังขอหมอนมานอนยืดหลังบนพื้นให้สบายตัวเสียอีก เพราะนี่คือชีวิตจริงของความสัมพันธ์ทางสังคมที่คนชั้นกลางรุ่นนั้นเคยชิน “ห้องรับแขก” จึงเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมกระแดะ ปัจจุบัน “ห้องรับแขก” แบบนั้นหายไปจากบ้านคนชั้นกลางส่วนใหญ่แล้ว เพราะเปลี่ยนเป็น “ห้องนั่งเล่น” ซึ่งใช้รับแขกได้ด้วย แต่ใช่ว่าวัฒนธรรมกระแดะจะหายไปจากคนชั้นกลาง ไม่กระแดะเรื่องนี้ก็ไปกระแดะเรื่องโน้นแทน

ยังยุ่งเกินกว่าที่จะมาโพสยาวๆ ในบล็อก ขออภัยทุกท่านด้วยค่ะ แต่อยากแบ่งปันไฟล์เสียงจากงานสัมมนาที่ได้ไปฟังเมื่อไม่นานมานี้ และพรีเซนต์ที่ดีมากๆ ของ ลอว์เรนซ์ เลสสิก เรื่อง “Getting the Network the World Needs” ไว้ในโพสเดียวกัน (อ้อ หนังสือเล่มล่าสุดของเลสสิกเรื่อง Remix ที่เคยเขียนรีวิวลง D-Life เมื่อสองเดือนก่อน ตอนนี้ให้ดาวน์โหลดทั้งเล่มไปอ่านฟรีแล้ว ) เพราะโลกเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นศาสนา ศิลปะ วัฒนธรรม และเทคโนโลยีดิจิตอล มี “จุดเชื่อม” หลายจุดที่น่าสนใจและหนุนเสริมซึ่งกันและกันให้ก้าวไปข้างหน้าได้ แต่เนื่องจากคนทำงานด้านศิลปะ คนทำงานด้านศาสนา กับคนทำงานด้านเทคโนโลยีในบ้านเราส่วนใหญ่ยังทำงานแบบต่างคนต่างอยู่ ไม่รู้จักและไม่คุยกับคนต่างโลก หลายคนจึงมองไม่เห็นจุดเชื่อมที่สร้าง “สะพาน” ระหว่างกันได้ และเป็นช่องทางที่จะเรียนรู้ซึ่งกันและกัน เอาส่วนดีของโลกต่างๆ มาพัฒนาโลกของตัวเองในทางที่เป็นประโยชน์ต่อสังคมส่วนรวม เชื่อว่าถ้าเราทุกคนเปิดใจให้กว้างพอและพยายามเรียนรู้มุมมองของคนที่ทำงานในโลกที่ดูเผินๆ เหมือนจะขัดแย้งกับเรา เราก็น่าจะมองเห็นจุดเชื่อม และเข้าใจว่าศิลปะ ศาสนา และวัฒนธรรมโดยรวมนั้นจะอยู่รอดและแม้กระทั่ง ‘ก้าวหน้า’ ในศตวรรษที่ 21 และศตวรรษต่อๆ ไปได้อย่างไร จะได้นำคุณค่าจากอดีตกลับมาใช้ใหม่ โดยไม่ต้องละทิ้งวิถีชีวิตแห่งอนาคต [...]