Fringer | คนชายขอบ

วันก่อน (29 พฤษภาคม 2551) ไปพรีเซนต์เปเปอร์ที่สังเคราะห์วรรณกรรมเศรษฐศาสตร์ในหัวข้อ “นโยบายเศรษฐกิจทางเลือกในประเทศกำลังพัฒนา: กรณีศึกษาเศรษฐกิจภูฏาน เศรษฐกิจอิสลาม และเศรษฐกิจละตินอเมริกา” ในงานเสวนาวิชาการเรื่อง “นโยบายเศรษฐกิจทางเลือกภายใต้กระแสโลกาภิวัตน์และอุดมการณ์เสรีนิยมใหม่: บทสำรวจองค์ความรู้ และประสบการณ์” จัดโดย ศูนย์ศึกษานโยบายเพื่อการพัฒนา คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และกลุ่มศึกษาข้อตกลงเขตการค้าเสรีภาคประชาชน (เอฟทีเอ ว็อทช์) ขอเชิญดาวน์โหลดร่างเปเปอร์และเอกสารประกอบการบรรยายที่ใช้ได้ที่ีนี่ (อยู่ในหน้า Writings ของบล็อกนี้แล้ว): ร่างรายงาน “นโยบายเศรษฐกิจทางเลือกในประเทศกำลังพัฒนา: กรณีศึกษาเศรษฐกิจภูฏาน เศรษฐกิจอิสลาม และเศรษฐกิจละตินอเมริกา” [PDF, 86 หน้า] สไลด์ประกอบการบรรยาย (PDF version) และ Powerpoint version เพื่อความสะดวกในการนำไปใช้ ถ้าไม่อยากดาวน์โหลดสไลด์ ลองอ่านออนไลน์จาก Slideshare.net ข้างล่างก็ได้ (แต่ขอแนะนำให้อ่านเปเปอร์ประกอบ เพราะเนื้อหาเยอะกว่าในสไลด์มาก ทำสไลด์ด้วยความกังวลเพราะรู้ตัวว่าจะพูดเกิน 30 นาที แล้วสุดท้ายก็เกินไปเกือบเ่่ท่าตัว T_T) เปเปอร์ฉบับสมบูรณ์คาดว่าจะเสร็จราวๆ ปลายเดือนกรกฎาคม ในเงื่อนไขของโครงการวิจัยนี้ ผู้วิจัยทั้งสามคนจะต้อง “เดินสาย” [...]

ปกป้องเสรีภาพของเรา บนอินเทอร์เน็ตของเราร่วมลงชื่อในแถลงการณ์ แถลงการณ์จาก ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตและสื่อพลเมือง ผู้สนับสนุนสิทธิเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น 29 พฤษภาคม 2551 เรื่อง ขอเรียกร้องความรับผิดชอบจากนายเทพไท เสนพงศ์ และพรรคประชาธิปัตย์ และขอเชิญชวนพลเมืองทุกคนร่วมกันปกป้องสิทธิเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น ตามที่นายเทพไท เสนพงศ์ ผู้ช่วยเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ ออกมาเปิดเผยรายชื่อ 29 เว็บไซต์ ว่าเป็นเว็บไซต์อันตรายที่ส่อเค้าหมิ่นเบื้องสูง พร้อมทั้งเรียกร้องให้รัฐบาลและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศจัดการ ตามข่าวทางสื่อมวลชนทั่วไป ความแจ้งแล้วนั้น พวกเราดังมีรายนามข้างท้ายมีความเห็นต่อกรณีดังกล่าว ดังต่อไปนี้ 1. เราเห็นว่าสิทธิเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่างหลากหลาย ต้องได้รับการเคารพและปกป้อง สังคมประชาธิปไตยทุกสังคมที่ปรารถนาความสงบสุข สันติภาพ และความสมานฉันท์ จำเป็นต้องส่งเสริมและปกป้องสิทธิเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นของประชาชนอย่างเต็มที่ เหตุเพราะความเคารพและความเข้าใจอันดีต่อกัน “เอาใจเขามาใส่ใจเรา” เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดเรื่องหนึ่งในการอยู่ร่วมกันอย่างสันติในสังคมที่ผู้คนมีความแตกต่างหลากหลาย และหนทางเดียวที่จะนำเราไปสู่การเรียนรู้ที่จะเข้าใจและเคารพกันได้ คือสภาพสังคมที่เอื้อให้ทุก ๆ คน มีสิทธิเสรีภาพในแสดงออกด้วยความรับผิดชอบอย่างเต็มที่ ประตูที่จะนำไปสู่ความยอมรับเคารพซึ่งกันและกันจะถูกปิดตาย เมื่อปากและใจของเราถูกบังคับให้ปิดลง 2. เราไม่เห็นด้วยกับการนำสถาบันพระมหากษัตริย์มาเป็นเครื่องมือทางการเมือง รายชื่อเว็บไซต์และเว็บล็อกส่วนใหญ่ที่ถูกระบุชื่อ มิได้นำเสนอข้อมูลหรือเนื้อหาที่หมิ่นพระมหากษัตริย์ หลายแห่งนำเสนอข้อมูลทางวิชาการอย่างมีเหตุมีผล การกล่าวหาเว็บไซต์ต่าง ๆ เหล่านั้นอย่างเหมารวมของนายเทพไท เสนพงศ์ จึงเป็นความผิดพลาด ขาดการตรวจสอบข้อมูล เป็นการกดดันเพื่อปิดกั้นความคิดเห็นของคนอื่นโดยไม่เลือกวิธีการ เป็นการปลุกปั่นนำสถาบันพระมหากษัตริย์มาเป็นเครื่องมือทางการเมืองในการทำลายฝ่ายตรงกันข้าม [...]

เสวนาทางวิชาการเรื่อง “นโยบายเศรษฐกิจทางเลือกภายใต้กระแสโลกาภิวัตน์และอุดมการณ์เสรีนิยมใหม่: บทสำรวจองค์ความรู้ และประสบการณ์” จัดโดย โครงการส่งเสริม พัฒนาและเผยแพร่ความรู้ด้านเศรษฐศาสตร์เพื่อการพัฒนา ศูนย์ศึกษานโยบายเพื่อการพัฒนา คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และ กลุ่มศึกษาข้อตกลงเขตการค้าเสรีภาคประชาชน (เอฟทีเอ ว็อทช์) ในวันพฤหัสบดีที่ 29 พฤษภาคม 2551 เวลา 9.00 – 16.15 น. ณ ห้องประชุม 209 ชั้น 2 คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กำหนดการมีดังนี้ 9.00 – 10.00 น. ลงทะเบียน 10.00 – 10.30 น. แนะนำภาพรวมของโครงการสังเคราะห์องค์ความรู้เรื่อง “นโยบายเศรษฐกิจทางเลือกภายใต้กระแสโลกาภิวัตน์และอุดมการณ์เสรีนิยมใหม่: บทสำรวจองค์ความรู้ และประสบการณ์” โดย คุณจักรชัย โฉมทองดี ผศ.ดร.เอื้อมพร พิชัยสนิธ คุณสฤณี อาชวานันทกุล และ อ.ปกป้อง จันวิทย์ 10.30 [...]

[โพสนี้เขียนถึงนักเรียนวิชา "ธุรกิจกับสังคมและชุมชน" ที่สอนเสร็จไปเมื่อสองเดือนที่ผ่านมา ขออภัยท่านผู้อ่านทุกท่าน ตอนแรกพยายามจะเขียนกลางๆ เหมือนกับตอนที่เขียนเล่าความประทับใจครั้งแรก แต่คราวนี้เขียนยากกว่าคราวที่แล้ว เพราะมีเรื่องที่อยากเขียนถึงนักเรียนตรงๆ มากกว่าเรื่องที่อยากเล่า] นักเรียน กธ. 301 ที่รัก ขออภัยที่อาจารย์ใช้เวลานานมากๆ กว่าจะเขียนเรื่องนี้เสร็จ ถ้าพวกคุณติดตามอ่านบล็อกของอาจารย์มาบ้าง ก็คงรู้แล้วว่าอาจารย์เป็นคนฟุ้งซ่านขนาดไหน ก่อนอื่น อาจารย์ขอโทษที่สอนจนจบเทอมแล้วก็ยังจำชื่อพวกคุณไม่ได้ทุกคน (แต่อาจารย์ก็มีปัญหาเรื่องนี้จริงๆ นะ) และก็ขอโทษที่เตรียมตัวสอนได้ไม่ดีพอ หลายครั้งยังพูดเร็วไปมากๆ และพูดวกไปวนมา ฉะนั้นถ้าพวกคุณไม่เข้าใจเรื่องอะไร นั่นย่อมเป็นความผิดพลาดของคนสอน (ยกเว้นกรณีที่คุยกันจนไม่ตั้งใจฟัง คงไม่ใช่ความผิดของอาจารย์แน่ๆ) ความที่มันเป็นวิชาชื่อ “ธุรกิจกับสังคมและชุมชน” ก็เลยทำให้วิชานี้ไม่เหมือนกับวิชาทั่วไปหลายเรื่อง และความไม่เหมือนต่างๆ เหล่านี้ก็ทำให้การสอนพวกคุณเป็นเรื่อง “ยาก” สำหรับอาจารย์ ยากกว่าสอนสิ่งที่อาจารย์พอจะมีความรู้อยู่บ้าง เช่น หลักการเงิน การประเมินมูลค่ากิจการ ตลาดหลักทรัพย์ ฯลฯ แต่ในขณะที่หนักใจกับความยากของวิชานี้ไปตลอดเทอม ความยากก็ทำให้อาจารย์รู้สึกสนุกกับการค้นคว้าและสอนเรื่องนี้ไปตลอดเทอมเหมือนกัน ถึงแม้จะเสียดายว่าไม่ได้ “ทำการบ้าน” ก่อนสอนแต่ละคาบให้ดีกว่านี้ อาจารย์จะพยายามอธิบายให้พวกคุณฟังดีกว่าว่า “ความยาก” เหล่านี้มีอะไรบ้าง 1. แนวคิดที่ว่าธุรกิจควรมีความรับผิดชอบต่อสังคมหรือไม่ และถ้ามี “ความรับผิดชอบ” นั้นควรครอบคลุมมิติใดบ้าง มีขอบเขตอยู่ที่ไหน [...]

มิุถุนายน 2550: โฆษณารณรงค์ของคณะกรรมาธิการประชาสัมพันธ์และเผยแพร่ สภาร่างรัฐธรรมนูญ ในหน้าหนังสือพิมพ์ ก่อนที่จะถูกทักท้วงวิพากษ์วิจารณ์จนยอมแก้ไขเป็น “19 สิงหาคม 2550 ลงประชามติรัฐธรรมนูญฉบับ พ.ศ. 2550″ (ที่มา: จำไม่ได้ เซฟเก็บไว้นานแล้ว) พฤษภาคม 2551: โฆษณารณรงค์ของรัฐบาลทหารพม่า หน้าศาลากลางเมืองย่างกุ้ง โดยป้ายนี้เขียนว่า “การลงมติ ‘เห็นชอบ’ เป็นหน้าที่ของพลเมืองแห่งวันนี้ ขอให้พวกเราลงมติ ‘เห็นชอบ’ เพื่อผลประโยชน์ของชาติ” (ที่มา: ประชาไท)

ขอเชิญร่วมบริจาคเพื่อช่วยเหลือเพื่อนบ้านของเราเอง ที่กำลังประสบความเดือดร้อนแสนสาหัสจากพายุไซโคลนนาร์กิสได้ีที่ Give to Burma หรือ Avaaz.org หรือ Free Burma Fund (UK) (คิดว่าเชื่อได้ว่าเงินบริจาคจะถึงมือผู้เืดือดร้อนจริงๆ เพราะเป็นเครือข่ายพระสงฆ์ในพม่า โดยเฉพาะ International Burmese Monks Organisation ที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อสนับสนุนการลุกฮือขึ้นประท้วงรัฐบาลทหารของพระพม่า ผู้เขียนเคยบริจาคให้ Give to Burma เมื่อปีที่แล้วและได้รับอีเมล์และลิ้งก์รูปถ่ายยืนยันว่าความช่วยเหลือได้เิดินทางไปถึงมือชาวพม่าีในประเทศ ผ่านเครือข่ายพระสงฆ์) น่าแค้นใจและเศร้าใจมากกับพฤติกรรมไร้มนุษยธรรมของรัฐบาลทหาร ที่ทำแค่แจกจ่ายอาหารประทังชีพให้ประชาชนแบบ “ไม่เพียงพอ” และ “ขอไปที” อย่างน่าเกลียด แถมยังไม่ยอมให้องค์กรต่างชาติจากโลกตะวันตกเข้าไปช่วยประชาชน ทั้งๆ ที่ถ้าทำเพียงแค่นั้นก็พอแล้วที่จะทำให้ประชาชนเกลียดเผด็จการทหารน้อยลง ทำแบบนี้ทั้งใจแคบทั้ง paranoid มากๆ อย่างน้อยก็หวังว่าเรื่องนี้จะช่วยจุดประกายเร่งปฏิกิริยาให้ประชาธิปไตยมาเยือนพม่าเร็วกว่าเดิม จะหวังให้รัฐบาลอาเซียนทำอะไรก็ไม่ได้ เพราะนโยบาย “constructive engagement” ที่อาเซียนใช้กับรัฐบาลทหารพม่าก็เป็นแค่ศัพท์สวยหรูที่ความหมายจริงๆ คือ “ถ้ามึงยอมให้กูได้ประโยชน์จากประเทศมึง กูก็จะไม่แคร์ว่ามึงจะกดขี่ประชาชนขนาดไหน” เท่านั้นเอง :/

[ขออภัยนักเรียน กธ.301 ที่อาจารย์ยังไม่ได้โพสเล่าความประทับใจจากการสอนที่เคยบอกว่าจะเขียนภายในปลายเดือนที่แล้ว ด้วยเหตุว่าตอนนี้ยังอยู่ในสภาพหดหู่กับบรรยากาศการเมือง/สังคม และสื่อกระแสหลักหลายค่ายที่แบ่งขั้วและปลุกปั่นอารมณ์เกลียดชังของคนอย่างไร้จรรยาบรรณ จะพยายามเขียนเล่าเรื่องวิชาเราให้อ่านในเร็ววันนี้] สืบเนื่องจากโพสที่ “ร้อนแรง” ที่สุดตั้งแต่เปิดบล็อกนี้มา และคำถามของเพื่อน (tON) ที่น่าคิด (แต่น่าเศร้าที่ไม่ค่อยมีใครถาม ซึ่งผู้เขียนมองว่าเป็นหลักฐานอีกชิ้นหนึ่งที่ตอกย้ำปัญหาความ “ไร้วุฒิภาวะ” ของสังคมไทย) ว่า เหตุใดจึงไม่มีใครประณามคนที่ทำร้ายคุณโชติศักดิ์? ผู้เขียนอยากแบ่งปันบทความอีกชิ้นหนึ่งของ อจ.นิธิ เอียวศรีวงศ์ เพราะคิดว่าทั้ง “ตรงประเด็น” และ “มองทะลุ” เป็นอย่างยิ่ง (และขอแนะนำให้อ่านบทความเรื่อง “การสร้างความเป็นไทยกระแสหลัก และ “ความจริง” ที่ “ความเป็นไทย” สร้าง โดย รศ. สายชล สัตยานุรักษ์ ประกอบ สำหรับมุมมองที่กว้างกว่าขอบเขตของบทความนี้) เมื่ออ่านจบแล้ว อยากเชิญชวนให้ทุกท่านลองตอบคำถามของ อจ.นิธิ ท้ายบทความ – “ประชาชนมีพลังพอจะเข้าไปแก้ไขเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมของสังคมได้หรือไม่ ถ้ามีไม่พอ ทำอย่างไรถึงจะมีพอ” ไว้ในคอมเม้นท์ท้ายโพสนี้ค่ะ …… วัฒนธรรมความรุนแรง นิธิ เอียวศรีวงศ์ ความรุนแรงเป็นส่วนหนึ่งของทุกวัฒนธรรม รวมทั้งวัฒนธรรมไทยด้วย ในแง่หนึ่ง [...]