โรงถลุงเหล็กสหวิริยา vs. กลุ่มอนุรักษ์แม่รำพึง : “พัฒนา” เพื่อใคร?
Sunday, March 30th, 2008ทรายเนื้อละเอียดบนหาดดอนสำราญ ภาพที่อาจกลายเป็นอดีต? เมื่อวานผู้เขียนไปร่วมงานของมหาวิทยาลัยเที่ยงคืน ซึ่งจัดพิธีมอบเหรียญเจริญ วัดอักษร ให้กับชาวบ้านกลุ่มอนุรักษ์แม่รำพึง จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ที่ได้ยืนหยัดต่อสู้กับเครือสหวิริยา กลุ่มทุนผู้ผลิตเหล็กกล้าอันดับหนึ่งของประเทศ ที่ต้องการสร้างโรงถลุงเหล็กและโครงการเกี่ยวเนื่องต่างๆ มูลค่า 500,000 ล้านบาท ในเขตป่าพรุในตำบลแม่รำพึง ป่าชุ่มน้ำผืนท้ายๆ ที่ยังเหลืออยู่ในประเทศไทย ความขัดแย้งครั้งนี้ยืดเยื้อมาเป็นปีแล้ว และทำท่าว่าจะบานปลายออกไปเรื่อยๆ เพราะชาวบ้านในพื้นที่เองก็แตกแยกออกเป็นกลุ่มคัดค้านกับกลุ่มสนับสนุนอย่างชัดเจน และบริษัทก็ยืนกรานที่จะดันให้โครงการนี้เกิดให้ได้ (ซึ่งเมื่อมองในแง่ธุรกิจแล้วก็เข้าใจได้ เพราะราคาเหล็กกำลังสูงขึ้นเรื่อยๆ ตามปริมาณความต้องการโดยเฉพาะจากอินเดียและจีน นอกจากนี้ คู่แข่งสำคัญของบริษัทอย่าง ทาทา สตีล จากอินเดีย ซึ่งได้เทคโอเวอร์มิลเลนเนียม สตีล แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น “ทาทา สตีล (ประเทศไทย)” ก็เพิ่งได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุนหรือบีโอไอ ให้ลงทุนสร้างโรงถลุงเหล็กขนาดกลางในนิคมอุตสาหกรรมเหมราช ชลบุรี นับเป็น “โครงการเหล็กต้นน้ำ” โครงการแรกของประเทศ) เนื่องจากผู้เขียนเพิ่งเขียนเรื่องแนวคิด “การพัฒนาอย่างยั่งยืน” (Sustainable Development) ในตอนล่าสุดของคอลัมน์ “ล่องคลื่นโลกาภิวัตน์” และคิดว่ากรณีความขัดแย้งที่แม่รำพึงเป็น “กรณีศึกษา” ที่ดีของแนวคิดนี้ จึงอยากจะเก็บข้อมูล ข้อคิด และประเด็นต่างๆ ที่ได้รับอย่างล้นเหลือมาเมื่อวานไปเขียนในคอลัมน์นั้นแทน คาดว่าคงจะได้ฤกษ์เขียนภายในหนึ่งเดือนนับจากนี้ อยากจะยกกรณีศึกษาของต่างประเทศมาเป็นตัวอย่างก่อน [...]
