Fringer | คนชายขอบ

ทรายเนื้อละเอียดบนหาดดอนสำราญ ภาพที่อาจกลายเป็นอดีต? เมื่อวานผู้เขียนไปร่วมงานของมหาวิทยาลัยเที่ยงคืน ซึ่งจัดพิธีมอบเหรียญเจริญ วัดอักษร ให้กับชาวบ้านกลุ่มอนุรักษ์แม่รำพึง จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ที่ได้ยืนหยัดต่อสู้กับเครือสหวิริยา กลุ่มทุนผู้ผลิตเหล็กกล้าอันดับหนึ่งของประเทศ ที่ต้องการสร้างโรงถลุงเหล็กและโครงการเกี่ยวเนื่องต่างๆ มูลค่า 500,000 ล้านบาท ในเขตป่าพรุในตำบลแม่รำพึง ป่าชุ่มน้ำผืนท้ายๆ ที่ยังเหลืออยู่ในประเทศไทย ความขัดแย้งครั้งนี้ยืดเยื้อมาเป็นปีแล้ว และทำท่าว่าจะบานปลายออกไปเรื่อยๆ เพราะชาวบ้านในพื้นที่เองก็แตกแยกออกเป็นกลุ่มคัดค้านกับกลุ่มสนับสนุนอย่างชัดเจน และบริษัทก็ยืนกรานที่จะดันให้โครงการนี้เกิดให้ได้ (ซึ่งเมื่อมองในแง่ธุรกิจแล้วก็เข้าใจได้ เพราะราคาเหล็กกำลังสูงขึ้นเรื่อยๆ ตามปริมาณความต้องการโดยเฉพาะจากอินเดียและจีน นอกจากนี้ คู่แข่งสำคัญของบริษัทอย่าง ทาทา สตีล จากอินเดีย ซึ่งได้เทคโอเวอร์มิลเลนเนียม สตีล แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น “ทาทา สตีล (ประเทศไทย)” ก็เพิ่งได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุนหรือบีโอไอ ให้ลงทุนสร้างโรงถลุงเหล็กขนาดกลางในนิคมอุตสาหกรรมเหมราช ชลบุรี นับเป็น “โครงการเหล็กต้นน้ำ” โครงการแรกของประเทศ) เนื่องจากผู้เขียนเพิ่งเขียนเรื่องแนวคิด “การพัฒนาอย่างยั่งยืน” (Sustainable Development) ในตอนล่าสุดของคอลัมน์ “ล่องคลื่นโลกาภิวัตน์” และคิดว่ากรณีความขัดแย้งที่แม่รำพึงเป็น “กรณีศึกษา” ที่ดีของแนวคิดนี้ จึงอยากจะเก็บข้อมูล ข้อคิด และประเด็นต่างๆ ที่ได้รับอย่างล้นเหลือมาเมื่อวานไปเขียนในคอลัมน์นั้นแทน คาดว่าคงจะได้ฤกษ์เขียนภายในหนึ่งเดือนนับจากนี้ อยากจะยกกรณีศึกษาของต่างประเทศมาเป็นตัวอย่างก่อน [...]

ขอคั่นโฆษณาอีกครั้งด้วยหนังสือสองเล่มใหม่ของผู้เขียน ที่ออกในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ครั้งที่ 36 ที่ศูนย์สิริกิติ์ 27 มี.ค. ถึง 7 เม.ย. 2551 เล่มแรก คน(ไม่)สำคัญ เป็นการรวมเล่มคอลัมน์ คน(ไม่)สำคัญ 11 ตอนแรก ที่เีขียนรายเดือนอยู่ในนิตยสาร สารคดี ราคา 150 บาท ลด 15-20% ในงาน (คลิ้กที่รูปเพื่อขยาย): เล่มที่สอง ชื่อ วิชาสุดท้าย [ที่มหาวิทยาลัยไม่ได้สอน] เป็นหนังสือรวมบทแปลสุนทรพจน์วันรับปริญญาที่ผู้เขียนชอบมาก 10 เรื่อง รวมทั้งสุนทรพจน์ของ Steve Jobs, Bill Gates, และ David Foster Wallace ที่เคยแปลลงบล็อกนี้ไปแล้ว ราคา 165 บาท ลด 15-20% ในงาน (คลิ้กที่รูปเพื่อขยาย): ทั้งสองเล่มซื้อได้ที่บูธสำนักพิมพ์โอเพ่นบุ๊คส์ E01 ใน Plenary Hall [...]

เราไม่มีวันมีโมเดลประเมินความเสี่ยงที่สมบูรณ์แบบ โดย อลัน กรีนสแปน Financial Times, 16 มีนาคม 2008 แปลจาก We will never have a perfect model of risk ตัวหนาเน้นโดยผู้แปล (รูปประกอบจากบทความใน Financial Times) เมื่อมันจบลงแล้ว มีแนวโน้มว่าคนจะหันกลับมามองวิกฤตการเงินปัจจุบันในสหรัฐอเมริกาว่ารุนแรงที่สุดนับตั้งแต่จบสงครามโลกครั้งที่สองเป็นต้นมา วิกฤตนี้จะจบลงในที่สุดเมื่อราคาบ้านมีเสถียรภาพ ซึ่งจะส่งผลให้มูลค่าทุนของบ้านที่เป็นพื้นฐานของหลักทรัพย์สินเชื่อบ้านมีเสถียรภาพตามไปด้วย เสถียรภาพของราคาบ้านจะนำความชัดเจนที่จำเป็นมาสู่ตลาด เพราะจะทำให้รับรู้ผลขาดทุนที่แท้จริงได้ แทนที่จะบันทึกเป็นตัวเลขคาดคะเน (prospective) เท่ากับว่าเราสามารถกำจัดแหล่งสำคัญของโรคระบาดในครั้งนี้ หลังจากนั้น สถาบันการเงินก็จะต้องเพิ่มทุน มิฉะนั้นก็ต้องเลิกล้มธุรกิจไป ความเชื่อมั่นในสถานภาพของคู่ค้า (counterparties) ต่างๆ จะค่อยๆ ได้รับการฟื้นคืนมาอีกครั้ง กิจกรรมการปล่อยเงินกู้และหลักทรัพย์ก็จะหวนคืนสู่สภาพปกติ ถึงแม้ว่าสต็อคบ้านเดี่ยว ซึ่งเป็นของบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์และนักลงทุน จะเพิ่มขึ้นถึงจุดสูงสุดเมื่อไม่นานมานี้ ระดับที่ราคาบ้านจะเริ่มเข้าสู่เสถียรภาพก็จะยังเป็นที่กังขาจนกว่ากระบวนการขายทอดตลาดบ้านในสต็อคจะเริ่มอย่างจริงจัง ภาวะฟองสบู่ในตลาดบ้านอเมริกาพุ่งถึงจุดสูงสุดเมื่อต้นปี 2006 ตามด้วยการถดถอยอย่างเฉียบพลันและรวดเร็วในช่วงสองปีที่ผ่านมา ตั้งแต่ฤดูร้อนปี 2006 ครอบครัวหลายร้อยหลายพันครัวเรือนย้ายออกจากบ้านเดี่ยวไปอยู่บ้านเช่าแทน หลายครัวเรือนในนี้ต้องย้ายเพราะถูกเจ้าหนี้ยึดบ้าน ส่งผลให้เกิดสต็อคบ้านเดี่ยวที่ไร้ผู้อยู่อาศัยถึงประมาณ 600,000 หลัง [...]

คุณ mk ถามปฏิกิริยาของผู้เขียนต่อกรณีที่ เอลเลียต สปิตเซอร์ ผู้ว่าการกรุงนิวยอร์กที่เคยเขียนถึงในคอลัมน์ “คนชายขอบ” ถูกกดดันให้ลาออกจากตำแหน่ง หลังจากที่ถูกเปิดโปงว่าใช้บริการของโสเภณี ผู้เขียนขอตอบสั้นๆ ว่า รู้สึกเห็นใจสปิตเซอร์มากกว่าเสียใจที่เขาทำเรื่องนี้ เพราะไม่คิดว่าการค้าประเวณีควรเป็นเรื่องผิดกฎหมาย และก็ไม่คิดว่าสังคมควรมองว่านี่เป็นเรื่อง “ศีลธรรมเสื่อมโทรม” ด้วย เพราะมุมมองแบบนั้นดูค่อนข้าง “ปากว่าตาขยิบ” ในความเห็นของผู้เขียน อย่างไรก็ตาม สปิตเซอร์เองก็เป็นคนที่ใช้วิธีดุดันเกินไปในการทำงาน ชอบข่มขู่และอวดอ้างว่าตัวเองเป็น “คนดี” กว่าคนที่เขาขู่ฟ้อง ทำให้คนจำนวนมากโดยเฉพาะวอลล์สตรีทซึ่งเป็นไม้เบื่อไม้เมากับเขาไม่พอใจตลอดมา กรณีีที่เขาถูกบีบให้ลาออกเพราะ “ตกม้าตาย” เรื่องศีลธรรมคุณธรรมที่ตัวเองอ้างว่าเหนือกว่า ก็เลยเป็นเรื่องของ “กรรม” ที่เป็น irony ที่น่าเศร้าเคสหนึ่ง สรุปว่าผู้เขียนคิดว่าเรื่องนี้ “ไม่น่าเลย” แต่สปิตเซอร์ก็ยังคงเป็น “ฮีโร่” คนหนึ่งของผู้เขียน (ถึงแม้ว่าระดับความเป็นฮีโร่ของเขาจะลดลงมาหน่อย) อยู่นั่นเอง ขอแปลและแบ่งปันข้อเขียนของมาร์ธา นัสบอห์ม (Martha Nussbaum) หนึ่งในนักปรัชญารุ่นใหม่ในดวงใจ เกี่ยวกับกรณีสปิตเซอร์และเหตุผลที่การขายบริการทางเพศควรเป็นอาีชีพถูกกฏหมาย ไว้ในบล็อกวันนี้ เพราะเหตุผลเหล่านี้ก็ใช้ได้กับอาชีพนี้ในเมืองไทยเหมือนกัน: แลกเปลี่ยนเรื่องแนวคิดแบบศีลธรรมจ๋าของอเมริกา แปลจาก “Trading on America’s Puritanical Streak” [...]

เมืองใหญ่เมืองนี้ เนื้อร้อง/ทำนอง: เรวัต พุทธินันทน์ เมืองใหญ่เมืองนี้ เมืองดีของคนเมือง เห็นความรุ่งเรือง เห็นคนเมืองล้วนมากมาย เมืองใหญ่เมืองนี้ เมืองดีของใคร ๆ ทั้งที่คนมากมาย ดู ๆ ไปเหมือนไร้ผู้คน มองดูเพลิน ๆ คนเดินมาแล้วเดินไป คนเดินเป็นใคร ไม่รู้จักไม่ทักทาย สายตาที่เห็น เห็นเพียงผ่านไป ไร้คนเข้าใจ ไม่มีใครเห็นความเป็นคน เมืองใหญ่เมืองนี้ เมืองดีของใคร ๆ ทั้งที่คนมากมาย ดู ๆ ไปเหมือนไร้ผู้คน คนคงลืมไป ลืมมองใจให้เห็นคน คนจึงลืมคน ใครหมองหม่นก็ทนไป สายตาที่เห็น เห็นใครต่อใคร เห็นคนมากมาย แต่ในใจเหมือนไม่มีคน เมืองใหญ่เมืองนี้ เมืองดีของใคร ๆ ทั้งที่คนมากมาย ดู ๆ ไปเหมือนไร้ผู้คน เมืองดีของคนเมือง เห็นความรุ่งเรือง เห็นคนเมืองล้วนมากมาย เมืองใหญ่เมืองนี้ เมืองดีของใคร ๆ ทั้งที่คนมากมาย ดู ๆ [...]

I guess it’d be fairly obvious from the following YouTube video clips which candidate I prefer American politics is so much more inspirational than gutter-level Thai politics these days. Not only is Obama is better candidate than Clinton by far, in my opinion, but I think he also stands a much higher chance of beating [...]

[ช่วงนี้ผู้เขียนยังยุ่งมากๆ กับหลายสิ่งหลายอย่าง (แต่บางสิ่งในนั้นคงปรากฏเป็นหนังสือในไม่ช้า ) ขอ "แปะ" คลิปวีดีโอจากยูทูบที่จัดทำโดยอาจารย์ใจ อึ๊งภากรณ์ สองตอน "ขัดตาทัพ" ไปก่อน เพราะคิดว่าสรุปประวัติศาสตร์ของ "อาชญากรรมโดยรัฐ" ในประเทศไทย โดยเฉพาะช่วง "ขวาพิฆาตซ้าย" ที่คนไทยส่วนใหญ่ยังไม่ยอมจำ ได้อย่างค่อนข้างรวบรัดและกระชับน่าติดตาม]