Fringer | คนชายขอบ

ขอแสดง(ระบาย)ความเห็นส่วนตัวแต่เพียงสั้นๆ เพราะเดี๋ยวจะถูกหาว่าหมิ่นศาลโดยเหล่าผู้ัรักศาลอย่างไม่ลืมหูลืมตา และเพราะตอนนี้รู้สึกเซ็งกับการเมืองอีกรอบ และเป็นห่วงสถานการณ์้บ้านเมืองค่อนข้างมาก… มากกว่าจะรู้สึกดีใจกับผู้ชนะหรือเีสียใจกับผู้แพ้ คำพิพากษาให้ยุบพรรคไทยรักไทยนั้นรุนแรงเกินไป ผู้เขียนคิดว่าเป็นที่ชัดเจนจากคำวินิจฉัยของศาลว่า ความผิดของพรรคประชาธิปัตย์นั้น หากมีจริง (สมมุติว่าสุเทพ เืทือกสุบรรณ มีส่วนในการว่าจ้างพรรคเล็กให้ลงสมัครรับเลือกตั้งจริงๆ ซึ่งนี่เป็นข้อกล่าวหาที่ร้ายแรงที่สุด ในบรรดาข้อกล่าวหาทั้งหมด) ก็ไม่ ‘ร้ายแรง’ เท่ากับความผิดของพรรคไทยรักไทย แต่อย่างไรก็ตาม ความผิดของพรรคไทยรักไทยก็มีพยานหลักฐานพอที่จะพิสูจน์ได้เพียงแค่ว่าอดีตแกนนำของพรรคสองคน คือ พล.อ.ธรรมรักษ์ กับนายพงษ์ศักดิ์ มีส่วนในการจ้างวานพรรคเล็กและสร้างข้อมูลเท็จ ไม่ได้มีพยานหลักฐานใดๆ ที่จะเชื่อมโยงให้เห็นได้ว่า กรรมการบริหารพรรคคนอื่นๆ หรือแม้กระทั่งหัวหน้าพรรค คือ พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร ได้รู้เห็นเป็นใจกับการกระทำของแกนนำสองคนดังกล่าว คำพิพากษาให้ยุบพรรคไปเลยทั้งพรรค และตัดสิทธิลงสมัครรับเลือกตั้งของกรรมการบริหารพรรคทั้ง 111 คน จึงเป็นคำตัดสินที่ผู้เขียนเห็นว่า “รุนแรงเกินไป” มากๆ โดยเฉพาะเมื่อคำนึงว่าพรรคการเมืองเป็น ‘สถาบันทางการเมือง’ ที่สำคัญ ที่ประชาชนกว่า 14 ล้านคนร่วมกันเป็นเจ้าของในฐานะสมาชิกพรรค ในกรณีของพรรคไทยรักไทย (ถึงแม้ว่าสมาชิกไม่น้อยในจำนวนนั้นอาจจำใจสมัครเป็นสมาชิกพรรคเพราะถูกกำนันหรือผู้ใหญ่บ้านข่มขู่ หรืออาจถูกพรรคเอาชื่อและเลขบัตรประชาชนจากฐานข้อมูลลูกค้าเอไอเอสไปอ้างว่าเป็นสมาชิกโดยพลการ โดยที่เจ้าตัวไม่เคยรู้เห็น) คำตัดสินที่เปรียบเสมือนเป็นการทำลายสถาบันของประชาชน จึงสมควรต้องใช้วิจารณญาณให้มาก และน่าจะทำเฉพาะในกรณีที่มีพยานหลักฐานแน่นหนาพอที่จะพิสูจน์ได้ว่า หัวหน้าพรรคและกรรมการบริหารพรรคส่วนใหญ่มีส่วนรู้เห็นในการกระทำผิดเท่านั้น และนอกจากนี้ ความผิดที่จะนำไปสู่การยุบพรรค [...]

ยุ่งมากๆ กับการตัดเกรดนักเรียน ซึ่งต้องเสร็จภายในวันศุกร์ที่จะถึงนี้ ขออัพเดทบล็อกแบบ “มักง่าย” อีกครั้ง ด้วยการแปะบทความที่ชอบมากๆ ของพี่ชูวัส ฤกษ์ศิริสุข บรรณาธิการเว็บประชาไท หลังจากวันศุกร์นี้คงมีเวลามาเขียนตามปกติอีกครั้ง ประเดิมด้วยข้อคิดที่ได้จากประสบการณ์เป็นอาจารย์(พิเศษ)มหาวิทยาลัยครั้งแรกในชีวิต เหตุผลที่เพิ่มคำในวงเล็บเข้าไปในชื่อบทความ เป็นเพราะความเห็นส่วนตัวของผู้เขียนเรื่อง “เศรษฐกิจพอเพียง” ไม่ “แรง” เท่ากับของพี่ชูวัส โดยเฉพาะถ้ามองเศรษฐกิจพอเพียงในฐานะ “ชุดความคิด” ชุดหนึ่ง (ซึ่งจะพยายามเรียบเรียงเป็นประเด็นๆ ในโอกาสหน้า) แต่ผู้เขียนเห็นด้วยกับพี่ชูวัส ในแง่ของอันตรายจากการเอาชุดความคิดนี้ไปใช้แบบผิดที่ผิดทาง เพราะทุกคนควรตระหนักถึงอันตรายที่เศรษฐกิจพอเพียงจะถูกนำไปใช้ (หรือกำลังถูกใช้อยู่?) เป็น “เครื่องมือโฆษณาชวนเชื่อ” (propaganda tool) ของอภิสิทธิ์ชนบางกลุ่ม ในการเรียกร้องแบบน่าเกลียดและมือถือสากปากถือศีลให้คนที่จนกว่ารู้จัก “พอเพียง” ซะบ้าง ในขณะที่ตัวเองก็ดำเนินวิถีชีวิตที่ฟุ่มเืฟือย สิ้นเปลือง ทำลาย(สิ่งแวดล้อม) และแน่นอนว่า “ไม่พอเพียง” ต่อไปเรื่อยๆ อย่างไม่รู้สึกรู้สา ยังไม่้นับมหาเศรษฐีบางคนที่ ‘อาจจะ’ ลงทุนคาดผ้าขาวม้าลงหนังสือพิมพ์เพื่อโอ้อวดว่าตัวเอง “พอเพียง” ขนาดไหน ในขณะที่บริษัทที่ตัวเองเป็นเจ้าของ ‘อาจจะ’ กำลังวิ่งเต้นฝุ่นตลบเพื่อให้พ้นข้อกล่าวหาว่าพัวพันกรณีคอร์รัปชั่นที่ส่่วนหนึ่ง ‘อาจจะ’ ส่งผลให้เกษตรกรผู้ด้อยโอกาสจำนวนมากต้องประสบกับความเดือดร้อน หรือถูกเบี้ยวซึ่งๆ หน้า (ใ่ส่ [...]

ความสุขของกระทะ โดย ร้อย บานบุรี คัดลอกจาก เนชั่นสุดสัปดาห์ ฉบับวันที่ 15 กันยายน 2549 อันความสุขของกระทะนะกะทิ ไม่รู้ิสิใครบ้างยังแลเห็น ถูกเพลิงเดือดแดงเผาทุกเช้าเย็น นี่แหละเป็นหน้าที่ของกระทะ โดนตะหลิวโขกสับนับไม่ถ้วน แต่ละล้วนเจ็บจังดังเอะอะ น้ำมันเดือดเนื้อเต้นเห็นเลยละ ยังไม่สะสาดน้ำปลาเค็มน่ากลัว ทำงานหนักไม่บ่นจนก้นห้อย ดูยืดย้อยเตะตาช่างน่าหัว แถมยังดำเลอะเทอะเปรอะทั้งตัว ประจำครัวตระหนักดีหน้าที่ตน ไม่อวดโอ้โตใหญ่ใจเหิมหื่น ไม่ขมขื่นแค้นเคียดเกลียดสับสน ไม่เล่นเหลี่ยมเล่ห์หลอกวอกวกวน คือสุขล้นของกระทะชะเิอิงเอย. [เรื่องอื่นๆ เกี่ยวกับความ 'ยิ่งใหญ่' ของสิ่ง 'ธรรมดา' : กลอนธรรมดาที่ไม่ธรรมดาของ นาโอมี ชีฮับ นาย, ความง่ายงามของข้าวเหนียวปิ้ง]

เนื่องด้วยท่านผู้หญิงพูนศุข พนมยงค์ ภริยารัฐบุรุษอาวุโสปรีดี พนมยงค์ หนึ่งใน ‘สามัญชนที่หล่นหายในการตัดต่อความทรงจำ’ ได้ถึงแก่ิอนิจกรรมโดยสงบเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2550 ที่ผ่านมา ซึ่งเป็นวันคล้ายวันเกิดของนายปรีดี พนมยงค์ พอดี ผู้เขียนบล็อกนี้ขอเชิญทุกท่านร่วมแสดงการไว้อาลัยด้วยการบันทึก “ความเงียบ” ในช่องคอมเม้นท์ของบล็อกนี้ (พิมพ์ “…”) เพื่อรำลึกถึง “คนดี” อีกหนึ่งคนที่จบชีวิตลงอย่างสงบ ไม่เรียกร้อง และไม่อวดอ้าง ในยุคที่คนส่วนใหญ่กลายเป็นปัจเจกชนที่มัวแต่ยุ่งกับการทำมาหากิน จนไม่อยาก ‘เสียเวลา’ มาครุ่นคิดถึงเรื่องเชยๆ อย่าง “ความดี” อีกต่อไป. นอกโลกเสมือนจริงในไซเบอร์สเปซ ท่านสามารถไปลงนามไว้อาลัยได้ที่สถาบันปรีดี พนมยงค์ ซอยทองหล่อ และทางสถาบันฯ จะจัดพิธีไว้อาลัยท่านผู้หญิงพูนศุขในวันที่ 20 พฤษภาคม (วันอาทิตย์หน้า) บางตอนจากบทสัมภาษณ์ท่านผู้หญิง โดย วันชัย ตัน บก. นิตยสารสารคดี เมื่อปี 2539 (ขอบคุณป้อที่ส่งลิ้งก์มาให้ ตัวหนาเน้นโดยผู้เขียน): สารคดี : คนไทยในเวลานั้นรู้สึกอย่างไรบ้าง ที่มีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง จากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ [...]

คุณยรรยง บุญ-หลง สถาปนิกชาวไทยในกรุงนิวยอร์ค ส่งลิ้งก์แบบแปลน “ห้องแถว 2550″ มาให้ผู้เขียน พร้อมคำโปรยเสร็จสรรพว่า แปลนนี้เป็น “…”เครื่องมือ” ในการสู้ทุนข้ามชาติ เป็น “เครื่ิองมือ” ในรูปแบบของ “อาคาร” ที่จะช่วยเพิ่มพื้นที่สาธารณะให้คนได้โต้เถียงการเมือง และอนุรักษ์ธุรกิจขนาดเล็กอย่างโชห่วยไว้ได้” และบอกว่า แปลนนี้อยากเผยแพร่แบบ open source architecture เชิญนำไปเผยแพร่ได้ตามอัธยาศัย ผู้เขียนก็ขอเผยแพร่แบบตามเจตนารมณ์ของคุณยรรยง และขอแสดงความขอบคุณไว้ ณ ที่นี้ ท่านใดที่สนใจอ่านรายละเอียดแนวคิดของคุณยรรยง ขอเชิญคลิ้กลิ้งก์แบบแปลน หรือคลิ้กที่รูป ยินดีที่ได้เห็นเว็บไซต์สถาปนิกไทยจิตสาธารณะ ผู้มีอุดมการณ์เดียวกันกับคาเมรอน ซินแคลร์ แห่ง Architecture for Humanity (AFH) ที่เคยเขียนถึงในโอเพ่นออนไลน์ อ้อ ใครที่สนใจเรื่องนี้ เชิญเข้าไปดูเว็บไซต์ Open Architecture Network ที่ AFH ริเริ่ม ตอนนี้เปิดให้ทุกคนเข้าไปดูและส่งแบบแปลนแล้ว

การประกาศใช้สิทธิเหนือสิทธิบัตร (Compulsory License หรือย่อว่า CL) กับยารักษาโรค 3 รายการของกระทรวงสาธารณสุขไทยเมื่อหลายเดือนก่อน ได้กลายเป็น ‘ประเด็นร้อน’ ขึ้นมาทันทีเมื่ออเมริกาประกาศปรับอันดับประเทศไทยไปอยู่ในรายชื่อ ‘Priority Watch List’ หรือ ‘ประเทศที่ต้องจับตามองเป็นพิเศษ’ ในด้านการละเมิดลิขสิทธิ์ ซึ่งถึงแม้ว่าการที่ไทยเข้าไปอยู่ในรายชื่อนี้จะไม่ได้เท่ากับการ ‘กดสวิทช์’ ให้อเมริกาตอบโต้ด้วยมาตรการกีดกันทางการค้าโดยอัตโนมัติ ความ ‘ประจวบเหมาะ’ ของการเลื่อนชั้นในขณะที่ไทยยังไม่ยอมอ่อนข้อให้กับบริษัทยาของอเมริกา ก็ส่อนัยยะสำคัญที่ทำให้ผู้สังเกตการณ์หลายๆ คนสงสัยว่า รัฐบาลอเมริกากำลังถูกกดดันจากอุตสาหกรรมยาให้ใช้ประเทศไทยเป็นกรณีตัวอย่างในการ ‘เชือดไก่ให้ลิงดู’ หรือไม่? ถึงแม้ว่าผู้เขียนจะเห็นด้วยว่าประเทศไทยมีปัญหาการละเมิดลิขสิทธิ์มากมายจริงๆ โดยเฉพาะโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ผู้เขียนก็ไม่คิดว่าเรื่องนี้ควรเอามาเกี่ยวโยงกับเรื่อง CL เพราะเป็นคนละประเด็นกัน การละเมิดลิขสิทธิ์เป็นเรื่องผิดกฎหมายชัดเจน ในขณะที่การประกาศใช้ CL ของไทยบนยารักษาโรคเอดส์ราคาแพง 2 ตัว คือ Efavirenz และ Lopinavir+Retronavir (ชื่อการค้า Kaletra) นั้นทำไปอย่างถูกกฎหมาย ถูกขั้นตอน และมีความชอบธรรมทุกประการ ดังที่ผู้เขียนจะพยายามสรุปสาระสำคัญๆ ของประเด็นที่มีคนเข้าใจผิด (และบริษัทยาพยายามหว่านล้อมให้คนเข้าใจผิด) และข้อเท็จจริงในบทความนี้ เพื่อชี้ให้เห็นว่า ความพยายามของบริษัทยาที่จะต่อต้านการประกาศใช้ CL [...]

(ขอเชิญอ่าน ตอนที่ 1 ตอนที่ 2 และ ตอนที่ 3 ก่อน ถ้ายังไม่เคยอ่าน) เมื่อมาถึงเรือนออกญาวิชาเยนทร์ ก็ได้เวลาทวนเข็มนาฬิกากลับไป 300 กว่าปี ถึงยุคที่อาคารแห่งนี้ยังสว่างไสวด้วยแสงไฟยามค่ำคืน รุ่งโรจน์เหมือนหน้าที่การงานของเจ้าของตึกนาม คอนสแตนติน ฟอลคอน ที่พุ่งสู่จุดสูงสุดในราชสำนักสยาม ก่อนที่จะปักหัวตกสู่ดินเหมือนผีพุ่งไต้ ประวัติของฟอลคอนน่าสนใจสำหรับคนรุ่นใหม่ เพราะสะท้อนให้เห็นสัจธรรมที่ว่า กงล้อประวัติศาสตร์ไม่เคยหมุนไปไหนไกล เพราะไม่ว่า ‘ความเจริญทางวัตถุ’ ของมนุษย์จะก้าวหน้าไปเพียงใด กิเลสหลักๆ ที่ล่อลวงให้มนุษย์ประพฤติผิดในธรรม ก็ยังคงเป็นกิเลสเดิมๆ คือเงินและอำนาจ ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ประวัติของฟอลคอนยังสอนให้รู้ว่า หนึ่งในค่านิยมของคนไทย คือ ‘โกงบ้างไม่เป็นไร ขอให้ทำงานเก่งก็พอ’ นั้น เป็นค่านิยมยอดฮิตมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว ออกญาวิชาเยนทร์ หรือนามเดิม คอนสแตนติโย เยรากี หรือคอนสแตนติน ฟอลคอน เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2190 ที่เกาะเซฟาโลเนีย ประเทศกรีก ออกเดินทางแสวงโชคในโลกกว้างเมื่ออายุเพียง 13 ปีเท่านั้น ในตำแหน่งเด็กรับใช้ประจำเรือสินค้าของอังกฤษ เด็กชายฟอลคอนเป็นเด็กฉลาด ขยันขันแข็ง [...]