Fringer | คนชายขอบ

Barking Mad, originally uploaded by DaveWilliams. Found this funny sign while browsing flickr today. Gave me a much-needed breather from writing all these depressing articles about alarming trends in Thai society and politics After the next 2-3 Thai entries I will hopefully post an English article that summarizes what I’ve been talking about in Thai.

[This is part one of a two-part article titled "three sentences and two social norms that are most corrosive in Thai society." The three sentences are "everybody's doing it," "forget it (don't bother)," and "a good man shouldn't waste time/energy with this." The two norms are "double standard" and "negligence." Here I talk about the [...]

[In this article, I lament the worsened situation of rampant crony capitalism in Thailand which led to what I call "fake free-market capitalism" because it is truly "free" in practice only to the few oligarchs who wield political power and use that power to tilt the playing field for their own benefits. As supplements, I [...]

[In this entry, I posted two articles about the ongoing Thailand-USA "Free Trade Agreement" (FTA) negotiations from FTA Digest and Prachathai. While it is likely that overall gains to Thailand from this agreement will be substantial (TDRI, a local think tank, estimates additional GDP growth of 1.84% if Thailand abolishes all import duties on goods [...]

แปลจากบท “The Art of Collecting Lightbulbs” ในหนังสือเรื่อง The Accidental Masterpiece: on the Art of Life and Vice Versa โดย Michael Kimmelman เมื่อสามสี่ปีที่แล้วผมได้รู้จักกับทันตแพทย์ในเมืองบัลติมอร์คนหนึ่งชื่อ ฮิว ฟรานซิส ฮิกส์ (Hugh Francis Hicks) เขามีสำนักงานอยู่ชั้นบนของตึกหินหลังหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากพิพิธภัณฑ์ศิลปะวอลเตอร์ส (Walters Art Museum) บ่ายวันหนึ่งเขาพาผมไปเที่ยวชั้นใต้ดินของตึก เพื่อโชว์คอลเล็คชั่นที่เขาใช้เวลาสะสมกว่า 70 ปี ดร. ฮิกส์ ผู้ล่วงลับไปเมื่อปี 2545 ด้วยอายุ 79 ปี ชอบสะสมหลอดไฟฟ้า ซึ่งชั่วชีวิตเขาสะสมได้ประมาณ 75,000 อัน ท่านผู้อ่านคงไม่แปลกใจถ้าผมจะบอกว่า นี่เป็นคอลเล็คชั่นหลอดไฟฟ้าที่ใหญ่ที่สุดในโลก ดร. ฮิกส์ ได้แปลงคอลเล็คชั่นส่วนตัวเป็นพิพิธภัณฑ์ชื่อ “พิพิธภัณฑ์หลอดไฟฟ้าแห่งเม้าท์ เวอร์นอน” (Mount [...]

ไนท์ ซาฟารี
โดย ศักดิ์สิริ มีสมสืบ

ตอนกลางคืนทำอะไรล่ะไอ้สัตว์
สารพันสารพัดสัตว์หน้าขน
ตอนกลางคืนทำอะไรล่ะไอ้คน
สาระวุ่นสาระวนมาทั้งวัน [...]

[จาก ตูน'ณาการ (Cartoon Executive Officer) โดย คามิน & เดอะแ้ก๊ง หนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน วันเสาร์-อาทิตย์ที่ 14-15 มกราคม 2549]

คำแนะนำของผู้เชี่ยวชาญ
โดย บิลล์ น็อตต์

เอนร่างนอนบนเส้นทางอันว่างเปล่า
เอาสองเท้ายันขอบรางทางน้ำฝน
บนขอบตึกคนมุงดูอยู่เบื้องบน
เสียงทุกคนเชียร์ว่า “อย่าโดดเลย” [...]

[Just a short note to say I've upgraded this blog to WordPress 2.0 and installed Lester Chan's superb WP-Print plugin, so you can now print my ramblings on this blog in a printer-friendly format by clicking on the "Print This Post" link at the bottom of every entry. Have fun ] เพิ่งอัพเกรดบล็อกนี้เป็น WordPress 2.0 เมื่อเช้า [...]

ซอย
โดย นาโอมี ชีฮับ นาย

เมื่อคนหนึ่งถึงคราล่วงอาสัญ
ซอยเขาพลันสั้นหดดูถดถอย
หน้าต่างมิดปิดไฟไร้ร่องรอย
มะเดื่อคล้อยนิ่มลงให้นกกา [...]

ศิลปะและวิทยาศาสตร์ เป็นสองด้านของเหรียญเดียวกัน

นี่เป็นความเชื่อลึกๆ อันหนึ่งของผู้เขียน เป็นกำแพงศรัทธาที่นับวันก็ยิ่งก่อตัวสูงขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่ได้มีโอกาสอ่านความคิด สังเกตการทำงาน หรือพบปะพูดคุยกับศิลปิน และนักวิทยาศาสตร์ที่นับถือ…

ช่วงนี้ยุ่งกับงาน และความพยายามเขียนหนังสือเล่มแรกในชีวิต เลยไม่ค่อยมีเวลาเขียนอะไรเป็นชิ้นเป็นอันให้เสร็จพร้อมใส่บล็อกเท่าไหร่ ขอขัดตาทัพด้วยการโชว์ดีไซน์นาฬิกายุคใหม่ที่อ่านเจอในเน็ต ที่เจอแล้วเกิดความรู้สึก “อยากได้แต่ไม่มีตังค์” มาฝากก่อนแล้วกันนะ…

ประเดิมปีใหม่ในบล็อกนี้ ด้วยการแปลบทกลอน 2 เรื่อง ของ นาโอมี ชีฮับ นาย (Naomi Shihab Nye) กวีชาวอเมริกันเชื้อสายปาเลสไตน์ ผู้มีพรสวรรค์ในการถ่ายทอดเรื่องธรรมดาสามัญของมนุษย์ ให้เป็นเรื่องไม่ธรรมดาที่เปี่ยมความงดงาม และปรัชญาชวนขบคิด…